Wat hij zegt, vindt de rest eigenlijk ook.
Ik woon naast het gebouwtje waar je die roadtax moet betalen, dus zag ik afgelopen week de rij tot buiten aan toe staan Ondertussen hield de politie een razzia, gewoon in dezelfde ( mijn) straat Het leven hier is dus eigenlijk zoals ik het gewend.
Tropische groeten en wellicht tot snel, Eygje Trouwens om weer nieuwe foto's zien: surf naar t Geliefden, Na een hele prettige vakantie in Nederland en Italië, ben ik sinds een weekje weer terug op mijn eiland.In die tijd hebben wij ervoor gezorgd dat de bouw van het onderkomen voor de Animal Welfare nabij het vliegveld door kon gaan.Inderdaad; de doe-opdrachten van nask gaan over het algemeen goed, de leeropdrachten zijn bedroevend.Behalve wanneer je met pofzak zelf maken de scooter de heuvel beklimt.Een groter compliment is hier niet denkbaar.Vaak heb ik geen idee waar de tijd is gebleven, want soms lijkt de dag opeens voorbij zonder dat ik er erg in heb.Het Statiaanse leven gaat dus gepaard met veel excursies en ondoorgrondelijke systemen.
Op ons tempo hebben we alles gedaan en gezien wat we wilden.
Overigens betekent dat in de praktijk, dat je in de vertrekhal moet blijven wachten tot het verlossende woord komt dat je mee mag.
Of je Nederland niet uit bent!
Ondertussen ben ik dus alweer een week thuis en heb ik het gevoel niet weg te zijn geweest, want alles loopt alweer volgens het vaste ritme: mailtjes typen, koffie drinken, buiten zitten, siësta houden, naar school gaan en de hond aandacht geven.
Die toegangsweg is cruciaal, want hoe mooi en groot je stukje land ook is, het is ondenkbaar dat je dat via de grond van een derde kunt benaderen.
Ook mijn lessen staan niet vast.Sinds een tijdje ken ik ook de namen én kan ik ze ook uitspreken (want niemand die je kan leren hoe je Lucun, T-Rassia, Sharisia, Dyens of Renea moet uitspreken).Dit weekend was ik op Saba en zag de gestructureerde orde die.Een en ander betekent niet dat het leven hier bijzonder goedkoop.Ik weet, het is nog een heel jaar, een jaar waarin ik misschien vaak zou wensen dat dat lesuur, die dag, die week of die cijferperiode voorbij.



Ik had natuurlijk beter kunnen weten, want het simpele feit dat ik de heenreis in drie minuten afleg, met een keer of tien trappen én met het constant inknijpen van de -aan het einde van de rit- oververhitte remmen had me moeten doen beseffen dat.
De goede man verzon geen uitvluchten, maar gaf eerlijk toe dat hij vergeten was een knopje om te zetten nadat de paal gefixed was.
Hoe ik die ga kwijtraken heb ik nog niet verzonnen, misschien dat ze het buiten toch prettiger gaan vinden dan naar mijn 'meeschallen-met-de-cd' te luisteren.